G20 2021: ایتالیا ، کشورهای فقیر و مشکل بدهی

[ad_1]

از اول ژانویه 2021 ، ایتالیا ریاست G20 را بر عهده خواهد داشت. این یک سال بسیار دشوار اما سرنوشت ساز خواهد بود ، زیرا جهان باید با همکاری یکدیگر همه گیری را شکست دهد و زمینه بهبود اقتصادی ، امنیت بهداشتی در آینده و اصلاحات مالی جهانی را فراهم کند. اینها تنها برخی از چالشهای اجتناب ناپذیری است که باید با آنها روبرو شویم.

این یک فرصت بی نظیر برای ایتالیا برای ایفای نقش اصلی است. علاوه بر اقدامات لازم برای اجرای سریع و سریع صندوق بازیابی در اتحادیه اروپا ، در گروه G20 کشور ما می تواند یکی از اصلی ترین شرکت کنندگان در برنامه کاهش بدهی باشد ، از بیشترین برنامه فقیرترین کشورها در جنوب جهان است.

اعتبار و اعتبار رهبران G20 دقیقاً از نظر تعهد و همبستگی با ضعیف ترین کشورهایی که در معرض طوفان همه بحران ها هستند ، اعم از بهداشت ، اقتصادی ، غذایی و ژئوپلیتیکی ، مجدداً تأیید خواهد شد.

به عنوان مثال ، کشورهای کم درآمد (LDC) در تلاشند منابع خود را برای مقابله با Covid و بحران اقتصادی ناشی از آن پیدا کنند.

با این حال ، بسته های محرک آنها به طور متوسط ​​از 1.1 درصد تولید ناخالص داخلی فراتر نمی رود.

از ماه مه گذشته ، اقتصاد خارق العاده کوید در فقیرترین کشورها گروه G20 ، صندوق بین المللی پول و باشگاه پاریس (مکانیسمی که اعضای سازمان امنیت و همکاری اروپا و روسیه برای تغییر ساختار بدهی دوجانبه ایجاد کرده اند) را مجبور به مهلت پرداخت بدهی ها تا دسامبر سال 2020 می کند. ، اصطلاحاً طرح تعلیق بدهی (DSSI).

74 كشوري كه قبلاً توسط انجمن توسعه بين المللي بانك جهاني (IDA) حمايت شده اند ، از اين كشور سود مي برند.

بدون شک یک ابتکار مثبت است ، اما تأثیر آن برای مثال در کشورهای جنوب صحرای آفریقا (SSA) فقط 0.6٪ از تولید ناخالص داخلی آنها است. از سوی دیگر ، صندوق بین المللی پول ، حتی قبل از کوید ، 16 کشور از 36 کشور کم درآمد منطقه SSA را در یک وضعیت “ریسک بالا و رنج بدهی” قرار داده بود.

این نیز به این دلیل است که در سالهای اخیر ، پس از بحران مالی جهانی 2008 ، در روابط مالی کشورهای فقیر و کم درآمد تحول مهمی ایجاد شده است. به عنوان مثال ، در حالی که در سال 2010 نسبت بدهی خصوصی آنها به طور متوسط ​​5٪ بود ، در سال 2019 این میزان به 17٪ رسیده است.

همین امر به ویژه برای کشورهای جنوب صحرای آفریقا اتفاق افتاد. بیشتر بدهی آنها به طور فزاینده ای به سمت بازارهای سرمایه و طلبکاران خصوصی معطوف می شود. امروز 25 درصد از بدهی 117 میلیارد دلاری خارجی آنها در اختیار بازارهای مالی بین المللی است. این امر در مورد بدهی به چین نیز صدق می کند. از سال 2008 ، پکن 30 میلیارد وام به کشورهای SSA ارائه کرده است ، اما وامهایی که مستقیماً دولتی هستند ، حدود 5 درصد از کل را تشکیل می دهند. بقیه مربوط به بانک ها و شرکت های بزرگ چینی است که مانند همه افراد قوانین بازار را اجرا می کنند.

چه باید کرد

  • بنابراین لازم است که G20 از 1 ژانویه 2021 صدای خود را از رم بشنود. اول از همه ، مهلت قانونی مذکور باید برای کل سال 2021 تمدید شود. این عالی نخواهد بود ، اما لازم است.
  • در مرحله دوم ، یک نیاز فوری به G20 برای ارتقا initiative ابتکارات دیگر برای کاهش و تغییر ساختار بدهی وجود دارد. برنامه هایی با هدف حمایت از سرمایه گذاری و راه اندازی مجدد بخش های اقتصاد واقعی باید اجرا شود. به عنوان مثال ، كمسیون اقتصادی ملل متحد برای آفریقا (UNECA) ایجاد یك ابزار ویژه ، یك ساختار مالی به ارزش 44 میلیارد دلار ، برای هدایت پرداخت بدهی خصوصی به هزینه ها و سرمایه گذاری های پیش بینی شده در اهداف توسعه پایدار (SDG) پیشنهاد داده است. ) ، اهداف توسعه پایدار ، برای دو سال آینده.
  • پیشنهادهای معتبر دیگری نیز برای آفریقا وجود دارد ، اما هنوز قابل اجرا نیستند. به عنوان مثال ، اوراق قرضه SDG تا حدی توسط برخی از موسسات مالی بین المللی (IFI) در حمایت از سرمایه گذاری های تولیدی تضمین شده است. و همچنین یک صندوق SDG ، پشتیبانی شده توسط موسسات مالی بین المللی مختلف برای گرفتن بخشی از بدهی ها و در نتیجه جذب سرمایه گذاران بیشتر در کشورهای شرکت کننده. یا به اصطلاح بدهی مبادله طبیعت ، یعنی. بازسازی بدهی مربوط به سرمایه گذاری های زیست محیطی.
  • در نظر گرفتن مبادله بدهی ها و بهره برداری از مواد اولیه اصلاً مناسب نیست. این رویای ممنوع شرکت های بزرگ چند ملیتی و دلالان است.
  • همچنین پیشنهادی برای ایجاد ساختار دیگری به نام صندوق DOVE (بدهی اقتصادهای آسیب پذیر) وجود دارد که با آن دوستان از آفریقا می توانند با خرید بخشی از بدهی این قاره ، به یک طلبکار تأثیرگذار تبدیل شوند و بنابراین به عنوان واسطه در روابط و مذاکرات درگیر شوند. بدهکاران و طلبکاران

تخفیف بدهی برای کشورهای فقیر

روبرتو گوالتیری وزیر اقتصاد همچنین در مورد کاهش بدهی کشورهای فقیر صحبت کرد. وزیر در یک سمینار در آسیسی در سپتامبر گذشته در مورد اقتصاد پس از کوید ، وزیر هشدار داد که پس از بحران و همه گیری ، فقر جهانی می تواند به نیم میلیارد نفر افزایش یابد ، حدود 8 درصد از کل جمعیت انسانی و 100 میلیون نفر آواره شوند. وضعیت فقر شدید. ” وی مجدداً تأكید كرد كه G20 باید با عزم راسخ به مسئله كاهش بدهی بپردازد و همچنین سازوكارهای بازسازی و بازسازی را شامل همه طلبكاران ، دولتی و خصوصی ، از كشورهای غربی و اقتصادی ثروتمندتر كند.

گوالتیری یادآوری کرد که “شناسایی روشهای جدید تأمین مالی توسعه که از منابع عمومی استفاده می کند و سرمایه گذاری خصوصی را که مسئول اجرای برنامه توسعه پایدار کشورها است ،” ضروری است.

در این زمینه ، وزیر اظهار داشت که همچنین “برای صندوق بین المللی پول مناسب است که حداقل 500 میلیارد حق نقض ویژه جدید ، یک دارایی ذخیره بین المللی مبتنی بر یک سبد پنج ارز صادر کند ، که باعث تقویت ذخایر کشورهای عضو و در نتیجه ثبات مالی و ارزی خواهد شد. شکننده تر “.

در مورد بدهی کشورهای فقیر ، پاپ فرانسیس نیز در دائره المعارف خود “برادران همه” صحبت کرد. او می پرسد که:

“حق اساسی مردم در امرار معاش و پیشرفت تضمین می شود ، که گاهی تحت فشار بدهی های خارجی به شدت مختل می شود. بازپرداخت بدهی در بسیاری از موارد نه تنها به نفع توسعه نیست ، بلکه آن را محدود می کند و به شدت تعیین می کند. اگرچه این اصل حفظ شده است که هر بدهی که به طور قانونی منعقد شده است باید پرداخت شود ، اما روشی که این بدهی توسط بسیاری از کشورهای فقیر به کشورهای ثروتمند انجام می شود ، نباید موجودیت و رشد آنها را به خطر بیندازد. “

پاپ شکایت کرد: “ما هنوز از جهانی شدن مهمترین حقوق بشر فاصله داریم” و یادآور شد: “وقتی سوداگری مالی بر قیمت مواد غذایی تأثیر می گذارد ، مانند هر کالای دیگر با آن برخورد می کند ، میلیونها نفر رنج می برند و گرسنه می مانند.” از طرف دیگر ، تعداد زیادی غذا دور ریخته می شود. این یک رسوایی واقعی است. گرسنگی جرم است ، غذا حق مسلم است. “

از این منظر ، پاپ فرانسیس مجدداً تأكید كرد كه “اصلاح ملل متحد و معماری اقتصادی و مالی بین المللی برای ملموس شدن واقعی مفهوم خانواده ملتها لازم است.”

در G20 ، علاوه بر اروپا ، که باید بسیار حساس و مراقب مشکلات کشورهای فقیر ، به ویژه کشورهای آفریقایی باشد ، گروهی از کشورهای BRICS (برزیل ، روسیه ، هند ، چین و آفریقای جنوبی) وجود دارد که آنها ممکن است به بهترین متحدان خود ، کشورهای در حال ظهور و فقیرترین کشورها اهمیت ندهند. ریاست جمهوری بعدی ایتالیا باید این را در نظر بگیرد و به این اتحادیه اعتماد کند.

نظرات و نظرات بیان شده در این مقاله لزوماً منعکس کننده نظرات اسپوتنیک نیست.



[ad_2]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.